Słownik etymologiczny języka polskiego/gluza
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
gluza, z łac. glossa (a to z grec.); ‘objaśnienie (w dopisku albo między wierszami) czegoś mniej zrozumiałego’; rękopisy łacińskie średniowieczne bywają pokrywane glosami; glozować, ‘objaśniać’, ale i ‘naciągać na swoją myśl’, i gluzować, wygluzować, ‘tępić’, ‘gładzić’; gluza, ‘plama’, ‘utrata’, ‘uszczerbek’, ulubiony Potockiego wyraz: »choć na gluzie gluza nic dobrze nie napisze«; »uczyniwszy w przystojności gluzę« (‘plamę, defekt’); »stanie się winą, grzechem, gluzą«; »wielka gluza żydowskiej bożnice«; u z łac. o, jak stale; może małorus. hłuzuwaty, ‘kpić’, z tego wzięte?
