Słownik etymologiczny języka polskiego/czuć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

czuć, czuwać, czucie, uczucie, czuły, czułość, czułostkowy; czułki, ‘macki’; rozczulić; czujny (por. czujświt, czujduch); czuć dawniej i ‘czuwać’ znaczyło; czuć i o ‘zapachu’ (por. cuch, cuchnąć; »czuć z ust«); u Słowian pień czu- (z skju-, dlatego wahania w nagłosie) ‘słuchowi’ i ‘węchowi’ służy, gdy u Greków i Niemców ‘wzrokowi’: thyōskoos, ‘co ofiar dogląda’, niem. schauen (dawne scouwon, gockie us-skaws, ‘przezorny’), ale i u innych Arjów ten pień bez s- nagłosowego: łac. caveo, ‘czuwam’, ‘strzegę się’, grec. akuō, ‘czuję’, t. j. ‘słyszę’ (akustyka), niem. hören z goc. hausjan, grec. kydos (‘czudo’, p. cud), koeō, ‘miarkuję’, ind. kawi-, ‘wieszczy’. Litewszczyźnie brak tego pnia.