Słownik etymologiczny języka polskiego/czaić się

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

czaić się, zaczaiony, przyczaić się, prasłowo; cerk. czajati, ‘oczekiwać’, otczajati, ‘rozpaczać’ (rus. otczajannyj, ‘zrozpaczony’), rus. czaj, spójka niby, ‘mniemam’ (jak nasze wiem, p.), niewzna-czaj, ‘niespodzianie’, małorus. oczajdusza (od nich do nas), ‘łotr’, serb. ne czaj wisze, ‘nie czekaj więcej’, słowień. czai, ‘czekaj’. Pień ten sam co w czas i cza-kać (czekać) (p.); por. ind. czājati, ‘obawia, strzeże się’, grec. tēros, ‘strzegący’, ‘uważający’, tēreō, ‘uważam’.