Słownik etymologiczny języka polskiego/buch!

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

buch! buchnąć, buchać (płomieniem), wybuch, wybuchnąć; buszny, ‘pyszny’ (z taką samą przenośnią, p. pycha), buchasty od bucha, ‘wzdęte ubranie’, ‘pycha’. I tu, jak zawsze, ‘brzęk’ i ‘wzdętość’ od jednego pnia przezywano, p. brzęk. Prasłowo w obu znaczeniach; rus. buchat’, buchnut’, ‘bić (buchnąć)’, i buchnut’, ‘nabrzmieć’; czesk. bouchati, ‘bić’, i nabouchaný (jak u nas, i o ‘brzuchaczu’), a buchta o ‘pieczywie’ (u nas przejęte w 16. w.: »wieśniacy buchty rozdęte drożdżami warzą«). Dziś u nas bucha i busznić się, ‘pycha’, ‘pysznić się’, tylko między Kaszubami w obiegu, w 15. i 16. wieku było ogólne; brak w litew. całego pnia; jest w niem., nord. baus, ‘pyszny’, busil-kinna, o ‘pyzatej kobiecie’, dawne būs, dziś Bausbacken, ‘pyza’, Bausch, ‘nabrzmiałość’, bōsi, dziś böse, ‘zły’, z ‘bujny’. To samo z nagłosowem p-, p. pycha.