Słownik etymologiczny języka polskiego/buńczuk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

buńczuk, znamię tureckie, (ogony końskie na drzewcu; ich liczba godność wskazuje), z turec. bunczuk, ‘znamię’; od Małej Rusi do nas, a buńczuczny, buńdiuczny, buńdziuczyć się, przeniesiono na ‘zawadjaków’.