Słownik etymologiczny języka polskiego/bunt

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bunt, buntować, buntownik, buntowniczy, niem. Bunt, ‘wiązka’ (od binden, Band, np. »buncik korali, trawy«); bunt znaczył więc tylko ‘związek’, zbuntować się, ‘przymierze, związek zawrzeć’, i tylko u nas od 17. w. nabrał znaczenia ‘spisku’, ‘sprzysiężenia’, ‘rokoszu’; od nas na Ruś: buntowszczik, ‘powstaniec’.