Słownik etymologiczny języka polskiego/bura

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bura, burka, burczeć, burczymucha, burkotać, burknąć, burkliwy, ‘opryskliwy’, dawniej i bruczećbruczy w żołądku«), brukać, o gołębiu; bura nowo dorobione (18. w.) do burki, barczenia, bo barczeć a burczeć, bruczeć, jedno i to samo, por. z 15. wieku barczący, o ‘silnym wietrze’. Dźwiękonaśladowcze, powszechne u Słowian: bułg. moreto se bŭrka, ‘pieni się morze’, serb. słowień. brkati, o wszelakim ‘głosie i hałasie’, słowień. brczek ‘bąk’ (czesk. brczadlo), czesk. brkati i brczeti, ‘brzęczeć’, ‘latać’ (brczniak, ‘maik’), i wszelakie inne dla ‘hałasu, niepokoju’, bułg. brkotija (por. nasze barkotać, o lisach, rok 1532), serb. brka itd.