Słownik etymologiczny języka polskiego/brzmieć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

brzmieć, brzmienie, o ‘głosie’, i o ‘wzdęciu’, nabrzmiały, nabrzmiewać, z dawniejszego brznieć, częstego jeszcze w biblji: »brznieli w trąby«, »a gdyż zabrzni zwięk trąbny«, »głos jeż brzni«, »aby brzniał«. Tak samo u Czechów i Słowieńców, brnieti, brnim, małorus. brenity; z brzmieć por. bułg. brŭmczŭ i brŭmkam, brŭmbal, ‘bąk’ (narzeczowe u nas brzmiel). Z innych języków przytaczają tylko postaci z m, łac. fremo, ‘grzmię’, niem. brummen, dawne bremo, dziś Bremse, o ‘bąku’; ind. bhramara-, ‘pszczoła’, grec. forminks, ‘cytra’.