Słownik etymologiczny języka polskiego/bizun
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
bizun, bizon, ‘baty’, od węg. bizonyi, ‘naprawdę, zaiste’, co przy biciu bity lub bijący wołał (por. harap); »Oda do bizuna« Bohomolca nie o wiele młodsza od wyrazu, co wyszedł od Słowaków (węgierskich), służących za hajduków, od Matjasów owych, co raz bitych.
