Słownik etymologiczny języka polskiego/bełch

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bełch, bełk (por. barch, bark wyżej), bełkot, bełkotać; jest i bełgotać, i blugotać lub bulgotać, bulkotać (to wszystko jedno); czeskie blkati, blkotati, o ‘głosie, płomieniu, szumie wody, wirze’. Dźwiękonaśladowcze; podobne niem. bulken, ang. belch, o ‘wytrysku’.