Słownik etymologiczny języka polskiego/bełt

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bełt, ‘grot, pocisk, strzała’, od bełtania w znaczeniu ‘bicia, kłócenia’, rus. bołt (rybacy nim ryby płoszą), bołtień, ‘kielnia’, bołtat’, ‘machać nogami, językiem (pleść)’; bełtaniem mącimy wodę, więc bełty ‘męty’, bełtanina; prasłowo (u nas, na Rusi; u Słowieńców bolt, ‘wir, bezdeń’), dźwiękonaśladowcze; podobne w innych językach: niem. buldern, dziś poltern, norwes. baldra, ‘hałasować’, litew. bildēti, bildinti, ‘stukać, dudnieć’.