Słownik etymologiczny języka polskiego/bęben

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

bęben, prasłowo, urobione od bęb- jak tęten od tęt-, niby skrócone zdwojenie: bomb-, powtarza się u wszystkich Słowian: rus. bubien, bubienczyki, serb. bubań, bubnjati, ‘bębnić’, łużyc. bubon. Oboczne buba (p.). Litew. bambēti i bambti, ‘mruczeć’, bambale, ‘chrząszcz’ (serb. buba, ‘owad’), bimbiu, ‘brzęczę’, bimbałas, ‘ślepień, bąk’, greck. bombeō, bombos, o ‘głuchym odgłosie, grzmocie’, bombylē, ‘rodzaj pszczół’, nordyjskie bumba, bomme, ‘bęben’. Nasze bęben, bębennica, bębniarz i t. d., bębenek (mylnie, zamiast bębnek), dowodzą twardej półgłoski, bąbŭn, ruskie miękkiej: częsta różnica. Bęben pogardliwie i o ‘dzieciaku’, por. słowień. bobljati, ‘bąkać’.