Słownik etymologiczny języka polskiego/abentajer

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

abentajer, ‘kamień fałszywy’; »mają ci, którzy się około drogiego kamienia obierają, swe próby, którymi doświadczają, co prawy kamień, co abentajer«, Kromera Mnich r. 1554; »nie wszystkoć to szmarag, co się tam zieleni, najdziesz i abentair, co wnet farbę zmieni«, Rej Zwierzyniec 1562 r.; obentajer u M. Krowickiego. Z niem. Abenteuer, a to z franc. aventure (z łac. adventura, ‘przygoda’); p. awantura.