Słownik etymologiczny języka polskiego/Irzy

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Irzy, Jerzy, jest i postać Jur, Juricus r. 1285, Jurek, Jurkowo; dalej irz, irze, irzyk, jirzykowie, wszystko w r. 1472 dla ptaszka ‘cypselus’ (por. Potockiego: »jaskółczy rodzaj w Polszcze zową irzykami«); »jerzyki powietrzne«, obok »jadowitych irów«, i »jerowie skrzypiotały«; r. 1500 »ir albo lelek« tłumaczy ‘larus’, ‘mewę’; u Czechów jirzice, ‘pieńka’, jirziczek, ‘jaskółka’; jest to imię własne Irzy; podobne przenośnie nie rzadkie, p. kaczka i inne. U Serbów i Słowieńców nazywają się te same ptaszki juriczica, jurka, jurica, jurszczica (i o ‘czyżach’). U nas Jura w 14. w., jak na Rusi (św. Jur lwowski!).