Słownik etymologiczny języka polskiego/kaczka

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

kaczka, kaczczy i kaczy, kaczopysk, kaczyniec, kaczor (jak gesior); wyparła na całym Zachodzie prasłowiańską nazwę ‘kaczki’ (ąty, niem. Ente, łac. anas, anatis, grec. nēssa, lit. antis, rus. utka, utionok; u południowych Słowian nazwa ta i dla innych ptaków, nawet dla sowy). Chów kaczek nie może się równać z chowem kur i gęsi, jako wiele późniejszy. Kaczany albo kaczy chlew, kaczornik, już na początku 16. wieku. Jak Maciek, Maciuś, dla ‘kocura’ (na Rusi Waśka tak samo), Boguwola (Zofja) dla ‘wilgi’, tak przeniesiono nazwę Kasi na ‘kaczkę’, czes. Kacze(na) = Katarzyna. Kaczyniec tłumaczy łac. ‘anetaria’. U Serbów i Słowieńców kacza nazwa ‘węża’, a kaczula ‘czub (u ptaków)’, ‘kapuza’; por. kaczłon, ‘rodzaj kani’, u Cygańskiego(?).