Słownik etymologiczny języka polskiego/łuk
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łuk, nazwa ‘broni zgiętej’, przeniesiona na wszelkie ‘sklepienia’; jak w ług (‘bagno’), tak i tu u obok nosówki (p. łęk); łucznik; pałuki tłumaczy w 15. wieku i ‘obręcz’.
łuk, ‘allium’, rodzaj czosnku; nazwa zastąpiona dziś przez pory (z łac. porrum, już w 15. w. znanego, ale jeszcze od łuku odróżnianego: zrzynany, drobniejszy, łuk; większy, głowiasty, por; w 16. w., wobec stalej uprawianego szczypioru, p., o różnicy zapomniano: por i łuk były owym głowiastym; nakoniec nazwa łuk, łuczek, zaginęła). Z niem. prasłowa Lauch, dawne louh; pożyczka to prasłowiańska; u wszystkich Słowian (i Finów) tak samo.