Słownik etymologiczny języka polskiego/łęk
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
łęk u siodła i kulbaki, ‘wygięcie’; łuk, broń narodowa (szlachta jeszcze w 17. wieku z nią się nosiła, niby Tatarzy); w dawnym języku (np. w psałterzach) łęczyszcze, później łęczysko (u Wróbla), ‘łuk’; od lęk-, łąk-, ‘zginać’, por. lit. łankas, ‘obręcz’, łankus, ‘gibki’; tu wtaczają i ślęczeć nad czem (‘skulony’). Prasłowo; rus. łuk, itd. P. łączyć.
