Słownik etymologiczny języka polskiego/łekno
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
łekno, tylko w imionach miejscowych, czes. lekno, ‘grzybienie’, »wodna lelija« (Stanko 1472); litew. łukne (jest i w nazwach miejscowych pruskich); por. Łek, Łku, we Łku, skąd urobiliśmy nowy, niemożliwy pierwszy przypadek: Ełk; Lyck u Niemców zachowało postać pierwotną. Obie nazwy od moczaru, ‘łkającego, łykającego’ (?), ale por. lit. łaukas, ‘pole’, łac. lūcus, ‘gaj’, niem. Loh; wadzi temu odosobnienie polsko-czeskiej nazwy (?).
