Słownik etymologiczny języka polskiego/łapać
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łapać, łap! łap-cap; łapie, łopie, ‘rychło’, narzeczowe; pierwotna odmiana: łapam, rozkaźnik łapaj!, dziś łapię, łap!; łapnąć; obłapić, obłapiać, dawniej ‘szczerze uściskać’, dziś tylko w nieprzyzwoitem znaczeniu; ułapić; łapacz, łapaczka i łapka (na myszy); złożenia: łapigrosz, łapikufel (czy i łapserdak?); łapczywy z urobieniami; tak samo u wszystkich Słowian (czes. lapka, ‘zbój’); a jest i inne lapati, lap(o)tati, o ‘paplaniu’, lap(a), ‘pysk’; ale rus. łapouchij zamiast kłapouchy.
