Słownik etymologiczny języka polskiego/łapeć
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
łapeć, łapcie, ‘kurpie, łyczane obuwie’ (rus. łapotniki, ‘Kurpie’, w Kronice); przyrostek jak w nogieć, łokieć; lit. łopas, ‘łata’, łopyti, ‘łatać’, bo i u Serbów i na Rusi łapot’ ‘szmaty i łaty’ oznacza; grec. lōpē, ‘pokrycie’, lepos i lopos, ‘kora, łupa’, lepō, ‘obłupiam’.
