Słownik etymologiczny języka polskiego/łaknąć
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łaknąć, łakomy z licznemi urobieniami, łakoci, łakotki, łakotliwy; z miękką półgłoską przed n: łaczny, ‘głodny, łaknący’, łacznieć, łączność. Przestawka ogólnosłowiańska z olk-, lit. ałkti, ‘łaknąć’, ałkanas, ‘głodny’, prus. alkins, ‘trzeźwy’. W cerk. istnieje jeszcze postać nieprzestawiona: ałczen, czasownik ałkati, ałczą, obok łakati, łączą (nie mamy już tego czasownika pierwotnego); brak dalszego pokrewieństwa.
