Słownik etymologiczny języka polskiego/łajać
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łajać, wyłajać, połajanki; łaja albo złaja, ‘sfora psów’; w cerk. znaczy jeszcze ‘szczekać’, u innych Słowian, obok ‘szczekać’, już i ‘besztać’. Lit. łoju, łoti, ‘szczekać’, i we wszystkich innych językach pokrewnych: grec. lalein, ‘głosić’, łac. lā-mentum, lā-trāre, ‘szczekać’, goc. lailoun, ‘lżą’. Stąd dawne łachać, ‘lżyć’, łachacz, ‘napastnik’ (w polemice religijnej nierzadkie).
