Słownik etymologiczny języka polskiego/łagoda
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łagoda, przestarzałe, łagodzić (ból, gniew), załagodzić i ułagodzić, łagodny, łagodność, łagodliwy, łagodliwość; prasłowiańskie; u innych Słowian oznacza i ‘słabość, marność’, i ‘wygodę’; czes. lahuodki, ‘łakoci’. Jak swob-oda od *swo-b, tak łag-oda od *ła-g (por. Łagów) od pierwiastka ła-, powtarzającego się w ła-d i ła-ska, łasić się, a z innym stopniem samogłoski w aryjskiem lē-, p. leń.
