Słownik etymologiczny języka polskiego/łagiew
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
łagiew, łagwica, łagiewka, przestarzałe, częste w biblji dla wszelakiego ‘naczynia na płyny’, ale już Leopolita wyjątkowo je powtarzał, zastąpił je i przez »dzban«, i przez »flaszkę«. Powszechna u wszystkich Słowian (nawet dla ‘beczki’ lub ‘beczułki’, np. serb. lagaw) pożyczka z niem., stare lagela, późniejsze lagel, Legel (ze zwykłą u podobnych pożyczek końcówką -y, t.j. -ew u nas); niem. z łac. lagēna, a to z grec. lagynos; por. leglarz.
