Posąg i dziewczyna

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kto mnie nauczy, co lepiej na świecie,
Czy lepiej patrzeć w to, co wiecznie trwa,
Czy w to, co znika, jak wiosenna mgła,
I co przemija jak więdnące kwiecie?

W cieniu akacyi, i bluszczu i bzów
Lśnił biały posąg z marmuru kowany,
Venus — jam przed nią stał oczarowany,
I odchodziłem, i wracałem znów.

Naraz aleją szła dziewczyna młoda,
Świeża, jak kwiatów niespodziany ruch,
A w lazurowych jej oczętach dwóch
Nieznanych niebios jaśnieje pogoda.

W szeleście sukien szła — jak w brzęku pszczół,
Usta różanym płonęły uśmiechem.
Czar! więc spojrzałem na dziewczę z pośpiechem
I, patrząc, wiosnę jam w duszy swej czuł.

Ona wesoło poglądała ku mnie
I poszła dalej w cień bluszczu i bzów,
I znikła. Został tylko posąg ów,
Na marmurowej oparty kolumnie.

Wiecznie stać będzie nieruchomy głaz,
Dziewczyna pójdzie w nieznajome światy...

Szybko czas mija — szybko więdną kwiaty
A żyć należy póki życia czas...

Posąg zostanie dla mnie śród gęstwiny,
Dziewczyna przeszła i nie wróci już...
Żal mi, ach, żal mi więdniejących róż,
Żal mi, ach, żal mi nieznanej dziewczyny.

I cóż jest lepiej środ życiowych fal?
Patrzeć na posąg nieruchomo wieczny,
Czy ścigać uśmiech dziewczyny serdecznej,
Co mija szybko i odchodzi w dal?




Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Antoni Lange.