Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie/Wajdelotka

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Rumszys Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie • 23. Wajdelotka • Lucjan Siemieński Mogiły Soroki, Nepromacha i Praxedy
Rumszys Podania i legendy polskie, ruskie i litewskie
23. Wajdelotka
Lucjan Siemieński
Mogiły Soroki, Nepromacha i Praxedy

Koło Rumszyszek nad Niemnem krąży powieść, iż pannę świętą, czyli wajdelotkę pomówiono o społeczeństwie[1] z nieznajomym rycerzem; za to wykroczenie wieziono ją czarnémi dwoma krowami, i miano zaszyć w worze skórzanym z psem, kotem i żmiją, i utopić w Niemnie. W tém rycerz, który był przyczyną jéj nieszczęścia, ukazał się na koniu w żelaznéj zbroi, uwolnił pannę, i kazał sobie dać z nią ślub nad samym brzegiem rzeki, potém oboje objąwszy się skoczyli do wody i znikli z oczu. Woda na tém miejscu wrzeć i kręcić się poczęła, co i teraz jeszcze się dzieje, jakoby obchodząc gody weselne téj nieszczęśliwéj pary. Ona wychodzi niekiedy przy świetle księżyca w nocy na brzeg, śpiewa piosnkę o swojéj przygodzie i pierś daje niemowlęciu. Czasami w towarzystwie rycerza ukazuje się na brzegu rybakom i słyszą przy nich warczenie psa, miauczenie kota i syk żmii.



Przypisy

  1. Przypis własny Wikiźródeł Błąd w druku; winno być — o spółkowanie. Przypis na podstawie Sprostowania.