O święte siano! mej duszy wiano (1904)
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Tytuł | O święte siano! mej duszy wiano |
| Pochodzenie | Kantyczki. Kolędy i pastorałki w czasie Świąt Bożego Narodzenia po domach śpiewane z dodatkiem pieśni przygodnych w ciągu roku używanych |
| Redaktor | Karol Miarka |
| Wydawca | Karol Miarka |
| Data wyd. | 1904 |
| Miejsce wyd. | Mikołów — Warszawa |
| Źródło | Skany na Commons |
| Inne | Cały dział I |
| Indeks stron | |
O święte siano! mej duszy wiano! * Gdy cię kosztuję, smak w tobie czuję. * O święte siano.
Niebo cię siekło, nie brzydkie piekło, * Pod Dzieciąteczko, moje sianeczko. * O święte siano.
Szczęśliwy brogu, z którego Bogu * To siano brano, co Mu posłano. * O święte siano.
Na sianie leży w lichej odzieży * Ten, który grzeje promieńmi knieje. * O święte siano.
Dajęć sianeczko, me Dzieciąteczko; * Grzej Go wołeczku, mój kochaneczku. * O święte siano.
Mówi i osieł, coć będzie nosił; * O Królu nieba! sianka Ci trzeba. * O święte siano.
Nuż pastuszęta i wy bydlęta * Pochwalcie Pana z takiego siana. * O święte siano.
