Poco me smutne oczy za sobą ciągniecie, Żalu mi przydajecie?
Już ona członeczków swych wami nie odzieje — Niemasz, niemasz nadzieje.
Ujął ją sen żelazny, twardy, nieprzespany. Już letniczek[1] pisany,[2]
I uploteczki[3] wniwecz i paski złocone: Matczyne dary płone.
Nie do takiej łożnice, moja dziewko droga, Miała cię mać uboga
Doprowadzić; nie takąć dać obiecowała Wyprawę, jakąć dała:
Giezłeczkoć[4] tylko dała, a lichą tkaneczkę;[5] Ojciec ziemie bryłeczkę
W główki włożył; niestetyż, i posag i ona W jednej skrzynce zamkniona.
_t.1_176.jpeg){kind=link}
_t.1_177.jpeg){kind=link}
