Dziatwa

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jak rój złotych pszczółek gwarna,
Tęczowemi barwy lśniąca,
Miłościwa i ofiarna,
Jak wulkanu krater wrząca,
W szmaragdowej kwiatów toni,
Huczy dziatwa, szumi, dzwoni —

Co tu szczęścia, co wesela,
I uroku i radości!
W pierś stęsknioną, zda się wciela
Życie nowe, raj młodości!
Tu się całą piersią żyje!
Tu krew raźniej w żyłach bije!

Oh! gdy spojrzeć na te ptaszki,
To aż w świecie człeku ludniej!
Gdy pląsają wśród igraszki,
To aż ziemia od nich dudni!
A gdy z prośbą się przymilą,
Rade nieba ci przychylą!

Baw się, baw się, luba dziatwo!
Igraj sobie, szum i szalej!
Dziś ci szczęście sprzyja łatwo,
Czyż tak w życiu pójdzie dalej?
Czerp więc tutaj, druchu mały,
Wspomożenia na wiek cały!

„Święć się, święć się, wieku młody!”
W niebo jasny strzelaj kwiecie,
Zanim burze i zawody,
Pierś ostudzą ci na świecie,
I rozwieją bezlitosne
Szczęście twoje — twoją wiosnę!

Cóż zostanie z upojenia,
Gdy kwiat uczuć wiatr roztrzęsie?
Za bezmierny skarb marzenia,
Perłą rosy łza na rzęsie —
Czerp więc tutaj orli synu,
Moc do trudów i do czynu!


Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronie autora: Władysław Bełza.