Dobrodzieja nie gniewaj

<<< Dane tekstu >>>
Autor	Ezop
Tytuł	Dobrodzieja nie gniewaj
Pochodzenie	Biernata z Lublina Ezop
Redaktor	Ignacy Chrzanowski
Wydawca	Akademia Umiejętności
Data wyd.	1910
Druk	Drukarnia Uniwersytetu Jagiellońskiego
Miejsce wyd.	Kraków
Tłumacz	Biernat z Lublina
Źródło	Skany na Commons
Inne	Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI  Cały zbiór Pobierz jako: EPUB  • PDF  • MOBI
Indeks stron

›››

[332]

145. Dobrodzieja nie gniewaj.

 Wiewiórkam się utęskniło,
Iż im z pracą przychodziło
Zawżdy na dąb po żołądź leźć,
Kiedy jedno co chciały jeść.
 Aby onej prace zbyły,         5
Tako sobie uradziły,       5
Iżby upadł, dąb podkopać.
A na ziemi żołądź zbierać.
 Aż sam wiewiór, co starszy był,
Mocno im tegoto bronił,         10
Rzekąc: „Dziatki, źle radzicie,        10
„A swej szkody nie widzicie!
 „Stracicieli dobrodzieja,
„Pewnoć o was zła nadzieja:
„Cięższać na was praca przyjdzie         15
„Szukać pożywienia indzie.        15
 „Trzebaciem się w tym ostrzegać,
„Acz spólnego wżdy miernie brać;
„Mierneć rzeczy długo trwają,
„Niemierne hnet przestawają“.         20
 Ale ci, co tego nie wiedzą,        20
Wszytko więc razem pojedzą,

[333]

A napotym nic nie mają,
U innych z ręku patrzają.

[333]  Abstemius 35 De gliribus, quercum eruere volentibus. — FE (119) O szczurach i o dębie.

Tekst jest własnością publiczną (public domain). Szczegóły licencji na stronach autorów: Ignacy Chrzanowski, Ezop i tłumacza: Biernat z Lublina.