Biblia Wujka (1923)/Księga Koheleta 3

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Poniżej znajduje się Księga Koheleta podzielona na rozdziały. Jeżeli chcesz skorzystać z całego tekstu zamieszczonego na jednej stronie, przejdź tutaj.

Biblia Wujka
Stary Testament - Księga Koheleta

1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12


Rozdział III.

Iż wszystkie rzeczy czas mają, a swymi zamierzonymi biegi mijają, a iż jedno jest zaginienie człowieka i téż niemego bydła.


Wszystkie rzeczy mają czas, a swym zamierzonym biegem przemija wszystko pod słońcem.

Czas rodzenia i czas umierania, czas szczepienia i czas wyrywania tego, co szczepiono.

Czas zabijania i czas leczenia, czas rozwalania i czas budowania.

Czas płakania i czas śmiania, czas narzekania i czas tańcowania.

Czas rozrzucania kamieni i czas zbierania: czas obłapiania i czas oddalania się od obłapiania.

Czas nabywania i czas utracania: czas chowania i czas odrzucania.

Czas darcia i czas zszywania, czas milczenia i czas mówienia.

Czas miłowania i czas nienawidzenia.

Czas wojny i czas pokoju.

10 Cóż więcéj ma człowiek z prace swéj? Widziałem udręczenie, które dał Bóg synom człowieczym, aby się ciągnęli w niem.

11 Wszystko uczynił dobrze czasu swego, a świat podał rozbieraniu ich, aby nie nalazł człowiek sprawy, którą uczynił Bóg od początku aż do końca.

12 I poznałem, że niemasz nic lepszego, jako weselić się, a czynić dobrze za żywota swego.

13 Każdy bowiem człowiek, który je i pije i widzi dobra z prace swojéj, to dar Boży jest.

14 Doznałem, iże wszystkie sprawy, które Bóg uczynił, trwają na wieki: nie możemy im nic przydać ani ująć, które Bóg uczynił, aby się go bano.

15 Co już było, to i teraz jest: co będzie, już było; a Bóg odnawia, co przeminęło.

16 Widziałem pod słońcem na miejscu sądu niezbożność: a na miejscu sprawiedliwości nieprawość.

17 I rzekłem w sercu swojem: Sprawiedliwego i niezbożnego Bóg sądzić będzie, i czas każdéj rzeczy tedy będzie.

18 Rzekłem w sercu synom ludzkim, aby ich Bóg doświadczył i ukazał, że są bestyom podobni.

19 Prztetóż jednakie jest dokończenie człowieka i bydląt, i równy stan obojga: jako umiera człowiek, tak i one umierają: i jednako tchną wszystkie, i nie ma człowiek nic więcéj nad bydlę: wszystko podległo marności,

20 I wszystko idzie na jedno miejsce. Z ziemie są uczynione, i w ziemię się jednako obracają.

21 Któż wie, jeźli duch synów Adamowych wstępuje wzgórę, a jeźli duch bydlęcy zstępuje nadół?

22 I obaczyłem, iż nic lepszego, jedno weselić się człowiekowi w uczynkach swych, a iż to jest dział jego. Bo któż go przywiedzie, iżby poznał to, co po nim będzie?