Z greckiego VII

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Alkon patrząc na syna, kiedy go smok srogi

W poły trzymał, wyciągnął, acz z bojaźnią, rogi

I nie chybił celu; bo strzała źwierzęciu

Prawie w gardle utknęła przy samym dziecięciu;

A sprawiwszy, co myślił, wedle dębu tego

Łuk zawiesił, znak szczęścia i oka miernego.