Wiosenna pieśń

Rozsłowiczona śpiewa przyroda,
    Wiosennym tchnieniem owiana.
Jak złota arfa, pierś dysze młoda,
    Pieśniami rozkołysana.

Rozkołysana pieśnią natury,
    Pochłania słodkie jej wonie;
Kwiaty, promienie, tęcze, lazury
    W jedną splatając symfonię.

W jedną symfonię splata ją żywą,
    W jedną melodię półsenną:
W pragnienia życia złote przędziwo,
    W odrodzeń erę wiosenną.

Wiosenną erę zmartwychwstań głębi,
    Ucałowana od słońca,
Chórem motyli, pszczół i gołębi
    Budzi natura tęskniąca.

Tęskni natura, z głębi jej łona
    Żywe tryskają zielenie:
Tęskni i śpiewa rozsłowiczona
    I w nas przelewa pragnienie.

Pragnienie życia w pierś nam przelewa
    I pocałunków i wiosny:
Kołysze, nęci, łudzi i śpiewa,
    Aż w uścisk rzuci miłosny!