Słownik etymologiczny języka polskiego/bluć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Wydawca Krakowska Spółka Wydawnicza
Data wyd. 1927
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

bluć, blwać, bluję (bezokolicznik bluć, chociaż już w r. 1500 zapisany, nowy; cerk. odmienia tylko blwati, blują, tak samo staroczes.); prasłowo; na Litwie o ‘ryku’, bliūti i bliauti, grec. fleō i flyō, ‘wylewać, pleść’, apoflyein, o ‘czkawce’. P. bluźnić, bluzgać; por. blwota, blwociny.