Na Gierlachu

Głazy mając pod stopą, a nad głową chmurę,

po stopniach piramidy, która z Bożej kielni

wzrosła, gdy jeszcze byli Jego snem śmiertelni,

bez odpocznienia szedłem na najwyższą górę.

Wyżej, wyżej! ponad to obłocze ponure,

co szczyt kryjąc przede mną, w krąg niego się wełni;

tam - stać będę nad światem, tam - w błękitu pełni,

tuż pod niebem, w słońc bliskich odziany purpurę!

Mgłę przebrnąłem... krok jeden! Szczyt! Ha! Ziemska gleba

nieco niżej i ludzie mniejsi, ale nieba

niedosięgłe wciąż wiszą tak samo wysoko -

i choć chmury-m zostawił na dole, nad mą głową

obłokami zasnute błękity na nowo;

przez nie na świat pogląda mętne słońca oko.