Gdy naród do boju
| Gdy naród do boju Pieśń hymniczna Gustaw Ehrenberg |
|||
„Gdy naród do boju”, to wiersz postały w roku 1835 autorstwa Gustawa Ehrenberga a także pieśń hymniczna (znana również jako „Szlachta w roku 1831”, powstała na podstawie tego wiersza). Do tekstu podłożono melodię wzorowaną na fragmencie opery „Don Giovanni” Wolfganga Amadeusza Mozarta. Po raz pierwszy utwór został opublikowany w zbiorze „Dźwięki minionych lat” w 1848 roku w Paryżu. W tym samym czasie ukazało się w Krakowie konspiracyjne wydanie. Pieśń była popularna w środowisku ludowców i socjalistów od połowy XIX wieku. Budzący się ruch chłopski przyjął ją za swoją pieśń bojową. Stała się hymnem Armii Ludowej. W zmodyfikowanej wersji została hymnem Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego.
|
Tekst pieśni[1]:
Gdy naród do boju wystąpił z orężem,
panowie w stolicy bawili.
Gdy naród zawołał: "Umrzem lub zwyciężym!"
panowie o czynszach radzili.
Refren:
- O, cześć wam panowie, magnaci,
- za naszą niewolę, kajdany,
- o, cześć wam książęta, hrabiowie, prałaci,
- za kraj nasz krwią bratnią zbryzgany.
Armaty pod Stoczkiem zdobywała wiara
rękami czarnymi od pługa,
panowie w stolicach kurzyli cygara,
radzili o braciach zza Buga.
(Refren)
Wszak waszym był synem ów niecny kunktator
co wzbudzał przed wrogiem obawę,
i wódz ten naczelny, pobożny dyktator,
i zdrajca, co sprzedał Warszawę.
(Refren)
Lecz kiedy nadejdzie godzina powstania,
magnatom lud ucztę zgotuje,
Piekielną muzykę zaprosi do grania,
a szlachta niech wtedy tańcuje.
(Refren)
Powstańcy nie znają wiedeńskich traktatów,
nie wchodzą w układy z carami,
lecz biją Moskali, wieszają magnatów,
i mścić się umieją stryczkami.
(Refren)
[edytuj] Przypisy
- ↑ Na podstawie Niech rozbrzmiewa wolny śpiew, śpiewnik w opr. Elżbiety Bekier, wyd. Książka i Wiedza, Warszawa 1952 (brak w nim zwrotek 3 i 5, których współcześnie się nie wykonuje, ze względu na to, że straciły swoje odniesienie historyczno-społeczne).
