Dzwony (Poe)

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Hej, u sanek dzwonią dzwony,

Srebrne dzwony!

Jakiż świat zadowolenia wróżą nam ich miłe tony!

Jakże dźwięczą, jakże brzęczą,

Brzęczą, dźwięczą potrząśnięte,

Pośród nocy uśnieżonej,

Co lodowa drzemie ciszą!

A te złotych gwiazd miliony,

Po niebiosach rozpryśnięte,

Złociej lśnią się i kołyszą,

Od roskoszy krystalicznej -

I mrugają w takt muzyczny,

Niby w zgodny hymn runiczny

Z kołysaniem i śpiewaniem tej melodii wypieszczona

Którą dźwięczą, dźwięczą — dzwony,

Dzwony, dzwony, dzwony,

Dzwony,

Te dźwięczące, śpiewające, ach! te srebrne dzwony.

Hej, do ślubu dzwonią dzwony,

Złote dzwony!

Jakiż świat uszczęśliwienia wróżą nam ich słodkie tony!

W balsamicznej ciszy nocy,

Gdy powietrze pierś ich trąca,

Dźwięczą płynne, złote dźwięki

W jeden ton,

W jeden lotny ton piosenki,

Jak turkawki pieśń, co tęskni, patrząc w bladą twarz

Do niebiańskich stron! miesiąca,

Z różnodźwięcznych tych gardzieli,

Tryska jakaś melodyjna pieśń w weselnej dziewic bieli,

Jakże drga,

Jakże trwa

Na przyszłości dni!

Jakże śpiewa o porwaniu,

O porwaniu, całowaniu,

Jak czarownie brzmi!

Kołujące, wirujące,

Kołysane, rozśpiewane,

Dzwonią, dzwonią dzwony

Dzwony, dzwony, dzwony,

Dzwony,

Całujące, zgodnie brzmiące, ach, te złote dzwony!

Hej, na trwogę dzwonią dzwony,

Spiżowe dzwony!

Jakiż dziki świat alarmu wróży nam ich jęk wzburzony,

Śród groźnego nocy cienia,

Jakże wyją z przerażenia!

Od tej grozy słów im brak,

One mogą tylko tak

Wyć, jak wicher rozstrojony

W swojem gromkiem przyzywaniu na ten krwawy blask pożaru,

I w szalonym rozhukaniu na ten głuchy szał pożaru,

Który w dymie, który w skrach,

Pośród gwaru i rozgnaru,

Jakby żądze swe ponure,

Chciał w niebiosa słać i w chmurę

I w piekielnych swoich snach,

Jakby dziś lub nigdy już

Chciał rakieta krwawych róż

Na miesięcznych zasiąść mgłach!

Ach, te dzwony, dzwony, dzwony,

Jak nam dźwięk ich rozstrojony,

Śpiewa hymn rozpaczy!

Jakże wyją, a skowyczą,

Jakże syczą, huczą, ryczą,

By grom armat i kartaczy!

Jaka dzika groza płonie

W rozhukanem, rozdyszanem, powietrznianem łonie!

Ale ucho czuje już

Z tego jęku,

Z tego szczęku,

Że ucicha klęska już.

Ale ucho słyszy już,

Z tego blasku,

Z tego wrzasku

Że omdlewa klęska już.

Bo zemdlone, uciszone, rozgniewane dzwonią, dzwony.

Dzwony, dzwony, dzwony, dzwony.

Dzwony,

Te huczące, te wyjące, te spiżowe dzwony!

Hej, na pogrzeb dzwonią dzwony,

Żelazne dzwony!

Jakąż pieśń nam uroczystą ich poważne wróżą tony,

Śród nocnego, śród milczenia,

Jakże huczą z przerażenia,

Ach, bo każdy, każdy dźwięk

Który drży,

Śród ich rdzy,

To śmiertelny jęk!

A ci wszyscy śmiertelnicy,

Co mieszkają w tej dzwonnicy,

Samotnicy!

Kiedy dzwonią straszne dzwony,

W monotonii zakwefionej,

Czują glorię, co na czoła

Im nakłada biała, święta,

Wniebowzięta dłoń anioła!

To nie męże, ni kobiety —

To nie ludzie, ni zwierzęta,

To są duchy, to szkielety!

A ich królem któż jest?... On!

Ten co bije, bije w dzwon —

W pogrzebowy bije dzwon;

Zgon!

Ach, jak jego pierś wesoła,

Gdy peanem brzmią mu dzwony.

Jak on tańczy, jak on woła,

Jak on trzyma takt muzyczny,

Niby wielki hymn runiczny.

Gdy peanem brzmią mu dzwony,

Dzwony, dzwony, dzwony,

Jak on trzyma takt muzyczny,

Gdy wydzwania zgony, zgony,

Niby wielki hymn runiczny,

Gdy wyjące wyją dzwony,

Dzwony, dzwony, dzwony,

Gdy jęczące jęczą dzwony,

Dzwony, dzwony, dzwony,

Dzwony,

Te płaczące, grobem tchnące, te żelazne dzwony!