Do siostry

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Choć się spełniły losów mych godziny,

A gwiazda moja gaśnie na błękicie:

Nie chciałaś we mnie widzieć żadnej winy,

Choć innym łatwe zbrodni mych wykrycie.

Choć dusza twoja znała me cierpienie,

Tyś się dzieliła zemną w tej żałobie,

Tak, że miłości mej wszystko marzenie

Jedynie w tobie znalazłem ja — w tobie!

Gdy się natura wokół nas uśmiecha,

Wzrusza mnie łąka — las — i fala sina.

Wiem, że jej uśmiech fałszem nie oddycha,

Bo twój mi uśmiech ona przypomina.

A kiedy wichry walczą, z oceanem,

Jak ci, com ufał im, z moją osobą:

Jeśli coś wzburzą w mem sercu złamanem,

To przeto, że mnie chcą rozłączyć z tobą.

Choć skała mojej nadziei rozbita,

Choć jej odłamy potonęły w falach,

Choć dusza moja cierpieniem okwita,

Ja w niewolniczych nie upadnę żalach.

Niech tysiąc bólów ściga mię — nie legnę!

Zgniotą — nie złamią! Pierwej spocznę w grobie —

Niechaj mię dręczą — ja kolan nie zegnę!

Nie o nich myślę! Ja myślę o tobie!

Choć twór człowieczy — tyś mi nie kłamała;

Chociaż kobieta — tyś mię nie zdradziła;

Choć spotwarzona — tyś się nie zachwiała,

Choć ukochana — tyś mię nie smuciła.

Choć ci wierzyłem — mnie się nie wyparłaś.

Gdyś mię żegnała — nie, by ujść od brata,

A gdyś czuwała, — czci mi nie wydarłaś,

A gdyś milczała — nie na potwarz świata.

Lecz ja nie gardzę — nie potępiam świata,

Jak i tej walki wszystkich na jednego:

Jam go nie cenił, on mi był jak krata,

Żal mi, że wcześniej nie uciekłem z niego.

Jeżeli błąd ten kosztował mię drogo,

Więcej, niż mogłem przewidzieć w potrzebie,

Pomimo całą świata chęć złowrogą,

Nigdy on nie mógł pozbawić mię ciebie.

Z przeszłości mojej, sny bolesnej złemi,

Wielką naukę zyskam dla przyszłości:

Że to, com kochał najwięcej na ziemi,

Godnem też było największych miłości.

Źródło wytrysło w puszczy. Zieleń drzewa

Zakwitła nad niem. O wieczornej dobie

Ptak na gałęziach w samotności śpiewa

I opowiada duszy mej — o tobie.