Do słynnej tancerki rosyjskiej

 Patrz, patrz! -- wybiegła jak jaskółka skoro
 Nad śliskie woskiem teatru jezioro --
 I trzyma stopę na powietrzu bladém,
 Pewna, że niebios nie poplami śladem,
 Schylając kibić, jakby miała zbierać
 Rosę lub kwiatom łzy sercem ocierać.
 
 Płynniej i słodziej tylko ciekną fale,
 Tylko różańców zlatują opale,
 Grawitujące do Miłości-środka --
 Co zwie się Chrystus -- i każdą z nich spotka!
 
 A jednak, Tobie!... która niżej jeszcze
 Wejrzałaś w głębie, nie nucą dziś wieszcze --
 Lecz ja, Syn Polski, rzucam wieńcem z głowy
 Pod Twoje stopy ruskiej białogłowy
 I łzę posyłam, co prawdziwie świeci,
 Bo, ani znasz jej, ni Cię TU doleci!...