Barkarola

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Adam Asnyk

Noc taka jasna!

Gwiazdami płonie,

Światłem okala

Przejrzyste tonie.

Noc taka jasna,

Jasna i cicha!

Zaledwie fala Szemrze i wzdycha.

Łódka, jak ptaszę,

Po wodzie z lekka

Wzlatuje z nami,

I w dal ucieka.

A serca nasze

Pełne zachwytów,

Wybigły łzami

W morze błękitów.

W świateł powodzi

W niebo się wznoszą,

Miłością drżące,

Senną rozkoszą.

Płyń więc, o łodzi,

Choćby na wieki,

Przez wody śpiąe

W obszar daleki...

A gdzieś w przestrzeni

Zginiem w oddali,

W półcieniach jasnych

Na srebrnej fali.

A roztopieni

W cichym błękicie,

Tylko serc własnych

Usłyszym bicie.