Audaces juvat fortuna

Z Wikiźródeł, repozytorium wolnych materiałów źródłowych

Komu tu duszno? Kto tu, znużony

Walką, w zwycięstwo nie wierzy?

Czy się wyrzekły duchów miliony

Krwi swych słonecznych szermierzy?

Czy do poświęceń nie ma nikogo?

Czy natchnień pękła już struna?

Precz małoduszni z twarzą złowrogą —

Audaces juvat fortuna!

Żyzna ta ziemia w krew i nieszczęście,

Kochanka śmierci aniołów.

Lecz się jak feniks, w orężów chrzęście

Do życia budzi z popiołów.

Krwią się nasz zasiew krzewi i pleni —

Spod grobowego całuna

Wstańmy i wzlećmy życiem płomieni! —

Audaces juvat fortuna!

Ho! ho! nie straszcie wy nas grobami.

My znamy czarne ich wnętrza!

A czym gorętszy piorun nad nami,

Tym nasza miłość gorętsza.

Ręka do ręki na uścisk bratni!

Nam śmierć na polach — nie truna!

Upadnie pierwszy, stanie ostatni —

Audaces juvat fortuna!

A czy zwyciężym? któż ptaków pyta,

Czyli przelecą przez morza?

Dla płochej rzeszy droga ubita,

Dla mężnych leży moc boża.

Skłońmy się Bogu i Pannie Świętej

O oręż, o moc pioruna,

A kto raz zadrży, trzykroć przeklęty! —

Audaces juvat fortuna!