Strona:Zielinski Historia Polski-rozdzial8.djvu/023

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Trudna walka KPP
o utworzenie antyfaszystowskiego
frontu ludowego

Dążenie do stworzenia sojuszu robotniczo-chłopskiego stanowiło jeden z istotnych składników walki KPP o antyfaszystowski front ludowy, co stawiała sobie — zwłaszcza od VII Kongresu MK — jako naczelne zadanie. Temu celowi służyły m. in. liczne apele i propozycje wspólnej walki kierowane pod adresem PPS, Stronnictwa Ludowego i innych organizacji. Wysiłki te dawały tylko częściowo rezultaty w postaci porozumień jednolitofrontowych między komunistami a niektórymi organizacjami terenowymi PPS, w postaci wspólnych niekiedy inicjatyw strajkowych, zbliżenia do części aktywu PPS, do organizacji młodzieżowej tej partii — OM TUR czy „Wici”. W płaszczyźnie stosunków międzypartyjnych KPP-PPS osiągnięto częściowe porozumienie, dotyczące w szczególności zaniechania wzajemnej wrogiej propagandy (tzw. pakt o nieagresji między KPP a PPS), w końcu lipca 1935 r., ale nie wytrzymało ono dłuższej próby życia. Z większym powodzeniem prowadził swą działalność w tym kierunku KZMP, który m. in. sformułował (marzec 1936) Deklarację praw młodego pokolenia

60. Literaci w pochodzie l-majowym w Warszawie w 1936 r.