Strona:Zielinski Historia Polski-rozdzial5.djvu/009

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    polskiego. Jednakże jej załamania i niepowodzenia, odczuwalne zwłaszcza od połowy 1924 r., nie sprzyjały trwalszej stabilizacji stosunków społeczno-politycznych w kraju. Utrudniała to w niemałej mierze podjęta wkrótce ofensywa kapitału na prawa klasy robotniczej, wyrażająca się w przedłużeniu dnia pracy, redukcjach, obniżkach płac robotniczych, a także w przeprowadzanej usilnie racjonalizacji produkcji, zmierzającej głównie do intensyfikacji wysiłku robotników. W obliczu tych ataków zaostrzył się ich opór, odzwierciedlający się przede wszystkim w walkach strajkowych, które w 1924 r. objęły według oficjalnych danych 564 tys. robotników, to jest jeden z najwyższych wskaźników w całym okresie międzywojennym (por. tab. 7). W 1925 r. liczba ta poważnie zmalała (do 149 tys.), ale napięcie w.stosunkach wewnętrznych nadal pozostawało duże. Przyczyniała się do tego w dużym stopniu polityka wzmożonych represji i prześladowań w stosunku do partii rewolucyjnych, z KPP na czele, oraz do mniejszości narodowych.

    Tab. 7
    Strajki w Polsce w latach 1921—1938

    Rok Liczba
    strajków
    Zakłady objęte
    przez strajki
    Strajkujący Stracone dni
    robocze
    w tysiącach
    1921
    1922
    1923
    1924
    1925
    1926
    1927
    1928
    1929
    1930
    1931
    1932
    1933
    1934
    1935
    1936
    1937
    1938
    720
    800
    1263
    915
    532
    590
    616
    769
    494
    312
    357
    504
    631
    946
    1161
    2056
    2078
    1457
    9143
    8093
    7451
    5400
    1910
    2827
    3838
    5230
    4036
    1161
    1154
    6219
    7282
    9416
    11631
    22016
    25242
    9461
    479
    607
    849
    564
    148
    145
    235
    354
    217
    47
    107
    314
    343
    369
    450
    671
    561
    269
    4118
    4631
    6379
    6545
    1285
    1423
    2455
    2788
    994
    333
    601
    2101
    3829
    2956
    2008
    3950
    3315
    1289
    Źródło: Mały rocznik statystyczny 1931, s. 108; 1939 s. 284.


    Zaznaczający się w tych latach rozwój tendencji radykalno-społecznych w masach nie tylko robotniczych, lecz także chłopskich, wśród mniejszości narodowych, inteligencji, pozostawał m. in. w związku z bardziej elastyczną, jednolitofrontową taktyką stosowaną przez KPRP (która od swego III Zjazdu w marcu 1925 r. przyjęła nazwę Komunistycznej Partii Polski — KPP) od czasu