PIAST (przystępując). Co, pani, macie mi ogłosić?
Sęp mnie nie zastał.
ADELA (wpatrując się w Piasta). Widzę, masz odwagę
Wielką — bezczelną.
PIAST. Piersi moje nagie;
Siermięga tylko.
ADELA (ze wzgardą). Widzę, żeś w siermiędze.
Strzeż-że się mojej urągać potędze —
(Hamując się).
Piaście —
PIAST. Jeżelim przykry wam, odchodzę.
ADELA. Stój!... Paść powinienbyś tu — na podłodze
Paść i mnie prosić.
PIAST. O co?
ADELA. O Kalinę.
PIAST. Z waszych rąk?
ADELA (złamanym głosem). Kmieciu, królewską dziewczynę
Za twego syna dam.
PIAST. Za mego syna,
I wy?
ADELA. Posłuchaj; królewska dziewczyna
Dziś jeszcze będzie twego syna żoną;
Dziś ty, kmieć, Piaście, zbratasz się z koroną,
Lecz —
PIAST. O bogowie, przez taką synowę
Zeszłoby niebo w zagrody Piastowe;
Lecz ponoś piekłem okupić je trzeba.
Jeżeli tak jest, pani —
ADELA. Nie chcesz nieba?
Zuchwalcze, czy ty wiesz?
PIAST. Że moja głowa
Spaść może z karku za to —
Strona:Wybór pism Mieczysława Romanowskiego Tom II.djvu/104
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/63/Wyb%C3%B3r_pism_Mieczys%C5%82awa_Romanowskiego_Tom_II.djvu/page104-1024px-Wyb%C3%B3r_pism_Mieczys%C5%82awa_Romanowskiego_Tom_II.djvu.jpg)