Strona:Stefan-Żeromski-Miedzymorze.djvu/105

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    i wychodzi za budę, którym sternik według potrzeby kieruje“. (Linde. Słownik).
    Rufa, — tylna część okrętu. (Linde. Słownik).
    Sady, — ciemno siwy. „Wołków go sadych ciągnęła para“. (Słownik warszawski Karłowicza).
    Siodłaty, — szarawy. „Gęsi szarawe, siodłate i pstre nie są tak użyteczne, jak białe“. (Linde. Słownik).
    Snadzizna, — mielizna, płycizna w morzu, mianowicie przy brzegu. „Z powodu snadzizny Małego Morza...“ (Słownik warszawski Karłowicza).
    Spych, — urwisty, obsypujący się brzeg, wiszar, franc. la falaise. (Ślaski. Słownik).
    Stornia, — flądra wyrosła. (Ślaski. Słownik).
    Stroisz, — długa laska, trzon u bodora. (Ślaski. Słownik). Strąd, — brzeg morski, zwłaszcza płaski, nadmorze. (Ślaski. Słownik).
    Strona, — wąska smuga wody tuż przy brzegu Wielkiego Morza, pomiędzy progiem a suchą rewą. (Ślaski. Słownik).
    Sustawy, albo stawy, — „Lekarz nam kazał w sustawy uderzyć“. (Juljusz Słowacki. Ojciec zadżumionych).
    Szkuta, — statek wodny. (Linde. Słownik).
    Szor, — bardzo głęboka woda na morzu, w znacznem oddaleniu od brzegów, odznaczająca się ciemną barwą, wart morski. (Ślaski. Słownik). „Woda prze szorem, woda płynie bystro[1]. (Słownik warszawski Karłowicza).
    Sztymbork, — prawy bok statku. (Ślaski. Sł.).
    Szut, — lina do przytrzymywania dolnego, zewnętrznego rogu żagla w pewnym kierunku do wiatru. (Ślaski. Słownik).
    Szyper, — starszy rybak, przełożony nad maszoperyą. (Gołębiowski. Obrazki).
    Takiel, — olinowanie i użaglenie statku. (A. Kleczkowski. Rejestr budowy gaelony. Kraków 1915).

    Topżagiel, czyli wrona, — mały żagielek u szczytu masztu ponad wielkim żaglem. (Ślaski. Słownik).

    1. Przypis własny Wikiźródeł Błąd w druku; brak zamykającego cudzysłowu