Strona:Poezye oryginalne i tłomaczone.djvu/171

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    A ty gdy przegrasz, dasz mi trzykroć gęby;
    Gęby, co może i ciemne pogrzeby
    Odwlec i zbiegłą duszę nazad wrócić
    I żywot przewlec, który śmierć chce skrócić. —
    W ten czas więc nie tak chmiel okręca tyki,
    Nie tak ściskają bluszczowe patyki
    Buki, jakoć ja uobłapiam szyję,
    I jako ust twych do woléj zażyję;
    A jeśli przydasz więcéj za przegraną,
    Kwituję królów z ich purpurą tkaną.



    221. Wiosna.


    Spędziła wiosna lodowe skorupy;
    Tuż kmiotek z pługiem rusza się z chałupy.
    Już się owieczka młodą trawką cieszy,
    Już się dąb rozwić młodociany śpieszy;
    Stworzenie wszytko śmieje się i lotne
    Ptastwo piosneczki wykrzyka zalotne.
    Nie bądźmy, Jago, i my od nich różni;
    Niech nam wesoły czas głowę wypróżni
    Z poważnych myśli i ustąpi sprośny
    Pomruk Wenerze, paniej wdzięcznej wiosny.
    Każdyć Bóg w roku ma swój dział właściwy,
    Zimą Saturnus zawiaduje krzywy,
    Jesień Bachowi, a lato Cererze
    Służy; lecz wiosnę Wenus pod rząd bierze.
    Myśmy jéj słudzy; dla nas wiosna kwitnie;
    Żyjmyż, niż koni biała zima przytnie;
    Wdzięczniejszać wiosna w nietykanym kwiecie,
    Niż doszły owoc jesieni i lecie,
    I kto obnaży z pierwszych kwiatków ziele,
    O późny owoc może nie dbać śmiele.
    Przybądź tu, przybądź do jasnego stoku,
    Już płynącego; twoja-ć to część roku;
    Umiéj jéj zażyć, patrz, że wszystkie twory
    W balotach trawią czas wiosnowej flory
    Tobie-ć się gwoli wiosna w swéj ozdobie
    Pyszni i rada, że się równa tobie;
    Bo i ty kwitniesz, jako wiosna wieczna,
    Tak-eś jak ona świeża, niestateczna,
    I masz jak w kwietniu, Jago, kwiat różany,
    Majową rzeźwość, marcowe odmiany.