Strona:Poezye oryginalne i tłomaczone.djvu/137

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    Że na niéj różne dyamentu rysy
    I wszystkich królów, od Piasta, podpisy,
    Że dawniej w domu twoim, niźli owa
    Solna w klasztorze blisko od Krakowa;
    A staremi się pyszniwszy kielichy,
    Wino w nich dajesz młode i z pod wiéchy.



    148. Do Bartosza.

    Śnieć, widzę, mózg, Bartoszu, i masz zawrót głowy,
    Bojąc się jakiśj zdrady od swej białéjgłowy.
    Gładka jest wprawdzie, lecz niemniej wstydliwa,
    A szkoda, że-ć się żona dostała cnotliwa,
    Bo cię, widzę, tak trapi niesłuszne myślenie,
    Jak prawda, tak rzecz pewna, jak i podejrzenie.
    O! jako Walek mędrszy! Choć ma krzywą w domu,
    Nie da tego po sobie rozeznać nikomu.
    Ale ty, grzeczna pani, nie bądź darmo w winie,
    I to, czego się boi, niech męża nie minie.



    149. Na Tomka.

    Tomek kocha szalenie, napiera, nalega,
    Ojcu łże, matce kłania, przyjaciół podżega.
    Tak piękna? Owszem szpetna. Skądże te zaloty?
    — Ma kota, a co większa chora na suchoty.



    150. Nagrobek Lukanowi.

    Tu Lukan leży, który sławnemu Rzymowi
    Pokazał, jak wysoko wolno iść rymowi.
    Ach! okrutny Neronie, godny wiecznej nocy,
    Ta przynamniej nie miała głowa być w twéj mocy.



    151. Nagrobek młodéj paniéj.

    Wszystko to, czego ludzie pragną na tym świecie,
    We dwunastym ta pani odprawiła lecie:
    Była dzieckiem, dziewczęciem, była panną gładką,
    Szła za mąż, porodziła i umarła matką.
    Nie swarz się żaden z śmiercią dla tak wczesnéj straty:
    Baba tu leży życiem, chociaż dziewczę laty.