Strona:Poezye oryginalne i tłomaczone.djvu/111

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.
    79. Na szubkę.


    Rozumiesz, że-ć te, co wdziewasz, kożuchy,
    Odpędzą wiatry i mrozowe duchy?
    Mylisz się: nie wiatr, nie zima cię chłodzi,
    Ale to z serca mróz po tobie chodzi,
    Który, kiedy go miłość nie zniewoli,
    Cóż się od miękkich ma stopić soboli?



    80. Do panny.


    Na głuche skały, na śnieżyste Tatry,
    Których południe nie odkryją wiatry,
    Twoja się matka była zapatrzyła,
    Kiedy cię dziecko szczęśliwe nosiła.
    Stąd ci się, na złość sługom twym, dostało
    Serce jak strzała, a jako śnieg ciało.
    Lecz bardziej śniegi polubiła stałe.
    Stąd jak śnieg serce, zimne ciało białe.



    81. Na piegi.


    Potkał Kupido dziewczynę gładką
    I bieżał za nią, jakby za matką.
    Postrzegszy potym na twarzy piegi
    Czarnawéj, spiesznie stanowił biegi.
    Podobnaś, mówi, matce méj zgoła,
    Takich-eś oczu i ust i czoła.
    W tym ją przechodzisz, że twej płci śniegi
    Bielsze są, niż jej, podle tej piegi.



    82. Na oczy.


    Zdybała[1] dziecię Wenery w ogrodzie,
    Rwąc wonne kwiatki, Jaga przy pogodzie;
    Chciał przed nią uciec, ale uwikłany
    W ziołach, różane wziął od niéj kajdany.

    1. Rk. Oss. ma: zastała.