Strona:Poezye cz. 1 (Antoni Lange).djvu/132

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


IV. KAMA-RUPA.
(Anima bruta)[1].

     

I powstał ludzki duch i buntowniczy,
Z wrogą naturą wszedł w niemiłosierny
Bój. — Krwią oblany, samotny, bezsterny,
Swej Atlantydy szukał tajemniczej.

Więc rąbie skały, burzy turmy, liczy
Gwiazdy, by świat z nich poznać niewymierny
I mściwie czyha, gdzie ów tajń odźwierny,
Co myśl mu w ciemni dzierży niewolniczej.

Gdyż póki nie znał tych tajemnic węzła,
Spragniona ciszy, jego dusza grzęzła,
Jak obłąkana, w ogniu i żelezie.

Była to zorza — pełna krwi i słońca,
Skroś hymny wieszczów i pożary lśniąca,
Skroś objawienia, kajdany i rzezie.





  1. Pod wyrazem Kama-Rupa, Budda rozumie duszę wspólną ludziom i zwierzętom, mianowicie egoizm i wolę. Nazwą tą obejmuje on epokę historyczną. — Uczucia wyższe (miłość, sprawiedliwość) rodzą się dopiero w fazie V.