Znam Cię, rycerko! i Twe imię święcę,
Po jasnej wieży i palmie, co w ręce.
Tak jest — dziewictwa niepojęta władza
Nawet i Świętych z Olimpu zgromadza.
wielki Kostko! zasługami twemi
Pięknyś dał widok Niebiosom i ziemi.
Otoś porwany, wzniesiony wysoko,
Mocy niebieskie widzi twoje oko,
I wobec Świętych otrzymuje prawa,
Pełnemi pierśmi Niebem się napawa.
U źródła świata czerpie napój słodki,
I w morzu Bóstwa ma przystań dla łódki,
I bez znużenia rozpatruje z blizka
Promień, co z Bożej źrenicy wytryska.
I cóż dziwnego? wszak znaczno na twarzy,
Znaczno na oczach, jak serce się żarzy;
Ogniów miłości żarliwego ducha
Mróz nie zaskrzepi i wiatr nie zadmucha.
Miłość płomienna i męska odwaga
Przeciwnościami najsilniej się wzmaga,
Ani się wichrów, ani lęka fali,
Mróz ją rozedmie a miłość zapali.
To ziemi śpiewam — dalszych cnót gromada
W Niebiesiech swoją tajemnicę składa,
A cnota ziemska, jako zwykle doma,
W Polsce i Litwie szeroko świadoma.
Snadź to nasz ziomek u Pana zjednywa
Błogosławieństwo obfitego żniwa,
Snadź z jego modłów nie grozi nam susza,
Deszcz chlebo-rodny zagony przyprósza.
Rodaka pewno zasługa i praca
Od nas morowe powietrze odwraca,
Strona:Poezye Ludwika Kondratowicza tom V-VI.djvu/685
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c2/Poezye_Ludwika_Kondratowicza_tom_V-VI.djvu/page685-1024px-Poezye_Ludwika_Kondratowicza_tom_V-VI.djvu.jpg)